5 آوریل 2025- محققان در یک مطالعه جدید مشاهده کردند که نسبت هایپرگلایسمی ناشی از استرس(SHR)  می تواند یک پیش بینی کننده ی مفید برای گلوکوم نئوواسکولار (NVG) در بیماران مبتلا به رتینوپاتی دیابتی پرولیفراتیو (PDR) باشد. این نتایج پتانسیل SHR را به عنوان یک نشانگر زیستی برای هدایت طبقه بندی خطر و مداخله زودهنگام در بیماران دیابتی مبتلا به بیماری پیشرفته شبکیه نشان می دهد. این مطالعه که توسط Chuankai F. و همکارانش انجام گردید، در BMC Ophthalmology منتشر شده است.

هدف از این مطالعه بررسی رابطه بین SHR و ابتلا به NVG در بین بیماران مبتلا به PDR و ارزیابی این موضوع بود که آیا مشخصه‌ های جمعیتی و بالینی خاصی این خطر را تغییر می‌دهند یا خیر. 1245 بیمار مبتلا به PDR در یک مطالعه کوهورت گذشته نگر با استفاده از داده های پرونده الکترونیک سلامت از یک بیمارستان در یک دوره 10 ساله از سال 2010 تا 2020 وارد این مطالعه شدند.

برای محاسبه نسبت هایپرگلیسمی ناشی از استرس (SHR)، محققان ابتدا میزان قند خون بیماران را در هنگام پذیرش اندازه‌ گیری کردند. سپس میانگین تخمینی گلوکز را بر اساس مقدار HbA1c هر بیمار محاسبه کرده و نسبت بین این دو مقدار (گلوکز هنگام پذیرش بیمار و میانگین تخمینی گلوکز) را به عنوان SHR محاسبه نمودند. رگرسیون لجستیک و مدل ‌های مخاطرات متناسب کاکس برای ایجاد شدت ارتباط بین SHR و NVG، و کنترل متغیرهای مخدوش ‌کننده احتمالی استفاده شد.

یافته های کلیدی این مطالعه به شرح زیرا است:

•  از 1245 بیمار مورد مطالعه، 378 نفر (30.3%) مبتلا بهNVG تشخیص داده شدند. میانگین SHR در این گروه به طور کلی 2.9 بود، اما در بیماران مبتلا به NVG میانگین SHR به طور قابل توجهی بالاتر از بیماران بدون NVG بود(3.2 در برابر 2.7؛ باP<0.001 ).

•  رگرسیون لجستیک چند متغیره ارتباط معنی داری را بین SHR و NVG نشان داد، با OR یا نسبت شانس 2.5(95% فاصله ی اطمینان: 1.9-3.3؛ p < 0.001)، که به این معنی است که افزایش SHR شانس ایجاد NVG را در بیماران PDR به بیش از دو برابر افزایش می دهد.

•  در میان مردان، نسبت خطر (HR) برای NVG در برابر SHR برابر با 1.4 بود(95% فاصله ی اطمینان: 1.1-1.7؛p = 0.01).

•  در میان افراد بالای 65 سال، نسبت خطر برابر با 1.5 بود(95%فاصله اطمینان: 1.2-1.9؛p = 0.001).

•  برای بیماران مبتلا به دیابت بیش از 15 سال، نسبت خطر برابر با 1.4 بود(95%فاصله اطمینان:1.1-1.8؛p = 0.01).

این نتایج نشان می ‌دهد که تأثیر استرس گلایسمی در افراد مسن، افرادی که برای مدت طولانی به دیابت مبتلا هستند و بیماران مرد معنی ‌دارتر است که نشان ‌دهنده لزوم نظارت ویژه در این زیرگروه‌ ها است.

نویسندگان مطالعه به یک ارتباط قوی و مشخص بین نسبت هایپرگلایسمی ناشی از استرس (SHR) و خطر گلوکوم نئوواسکولار (NVG) در بیماران مبتلا به رتینوپاتی دیابتی پرولیفراتیو (PDR) اشاره کردند. نتایج این تحقیق نشان داد که SHR می ‌تواند به عنوان یک بیومارکر بالینی مفید برای شناسایی زودهنگام بیماران با خطر بالای NVG استفاده شود و به تدوین استراتژی‌ های پیشگیری و مدیریت فعال‌ تر و متناسب با شرایط هر فرد کمک کند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/glycemic-variability-marker-linked-to-higher-neovascular-glaucoma-risk-in-proliferative-diabetic-retinopathy-patients-study-146072